Ik heb een hobby.
DDR-journaals kijken.
Het zal iets met heimwee te maken hebben.
Vermoedelijk.
Lege straten.
Fabrieken.
Schoorstenen.
En dan dat korrelige beeld.
Het is voor mij echt ontspanning.
Maar het was echt geen leuke tijd hoor, toen!
Ik hoor ’t een wijsneus zeggen.
Ja dat weet ik wel.
Dat hoef je mij niet te vertellen.
Maar mag ik alsjeblieft.
Ik onthaast zo.
Geen reclames.
Ellenlange interviews.
Parades.
Applaus.
Dikke brillenglazen.
Roken op tv.
Het kon allemaal.
En dan Erich natuurlijk.
Erich Honecker.
En z’n vrouw.
Met dat paarse haar.
Zij geloofde er echt in.
In die heilstaat.
En ik soms ook nog.
De koude oorlog.
Zo slecht was ’t nou ook weer niet.