Ik luister naar muziek.
Muziek waar ik een beetje bang van ben.
Muziek uit de jaren 80.
Niet alles hoor.
Bij lange na niet.
Maar sommige nummers …
Do What You Do bijvoorbeeld.
Van Jermaine Jackson.
Ja inderdaad.
De broer van.
Dan word ik angstig.
Dat heeft niks met die broer te maken.
En ook niet met Jermaine.
Maar alles met mij.
En wat er toen speelde.
Ik was een schoolgaande jongen.
Leerde voor kantoor.
Een typische mavoklant.
Ik haalde ’t met de hakken over de sloot.
Alleen daar gaat ’t nou niet over.
Het gaat over die muziek.
En wat die met mij deed.
En nog steeds doet.
Muziek die een tijd illustreert.
Een tijd van onzekerheid.
Net geen jongen meer.
Maar ook geen man.
Afijn, ze heette Natasja.
En Jermaine Jackson zong Do What You Do.
Alsof ’t allemaal zo makkelijk was.
Nou vergeet ’t maar.
Ik wist bij god niet waar ik mijn handen moest laten.